„Co się dowiedziałeś?”

Nie odpowiedział od razu. Zamiast tego wyciągnął z marynarki kopertę – grubą, kremową, zaklejoną.

„Napisała to, wiedząc, że umiera. Powiedziała mu, żeby trzymał to do właściwego momentu”.

Mój wzrok utkwił w kopercie.

„Co jest w środku?”

„Prawda o tacie”.

Parsknęłam drżącym śmiechem. „Tata został. Troszczył się o nią. Był przy niej każdego dnia”.

„Ona też w to wierzyła” – powiedział cicho mój brat.

„Przeczytaj to” – szepnąłem.

„Nie mogę. Nie tutaj. Jeszcze nie.”

"Dlaczego?"

„Bo gdy już wiesz, nie ma odwrotu.”

Z wnętrza wybuchnął śmiech. Ktoś zawołał moje imię.

„Claire! Zaraz pokroją tort!”

Nie ruszyłem się.

„Co odkryła mama?” – zapytałem ponownie.

Robert pocierał twarz, jakby próbował się obudzić.

„Odkryła, że ​​tata oszukiwał ją przez lata – nie w drobnych sprawach, ale odnośnie tego, kim naprawdę był”.

„To celowo niejasne” – warknąłem. „Przestań to robić”.

Spojrzał mi w oczy. „Pamiętasz, jak Laura nagle się do mnie przysunęła, kiedy mama zachorowała?”

„Tak. Powiedziała, że ​​chce pomóc.”

„A jak tata zawsze nalegał, żeby została? Jak ciągle była w pobliżu, kiedy mama źle się czuła?”

„Smutek sprawia, że ​​ludzie trzymają się czegoś”, powiedziałem, choć w moim głosie brakowało pewności.

„Albo ukrywać rzeczy.”

Pokręciłem głową. „Nie. Jeśli sugerujesz to, co myślę…”

„Mówię ci dokładnie to, co napisała mama” – powiedział. „Tata był związany z kimś innym przez większość ich małżeństwa. A kiedy w końcu wszystko poskładała do kupy… ta osoba nie była obca”.

Zakręciło mi się w głowie. „Jej siostra”.

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.