Zanim zdążyłem zapytać, co się stało, powiedział słowa, które wszystko roztrzaskały.

„Naprawdę nie wiesz, kim jest tata.”

Nie zwolnił, dopóki nie wyszliśmy prawie na zewnątrz. Muzyka za nami ucichła. Śmiech wylewał się przez otwarte drzwi. Ktoś stuknął się kieliszkiem w geście świętowania. To było groteskowe.

„Co się dzieje?” – wyszeptałam ostro. „Przegapiłeś ceremonię. Wyglądasz, jakbyś tu wbiegł.”

„Prawie nie przyszedłem” – powiedział. Jego ręka drżała, gdy w końcu puścił moje ramię. „Mówili mi, żebym nie przyszedł”.

„Przez kogo?”

Robert spojrzał w stronę sali przyjęć i zniżył głos. „Mamo”.

Spojrzałam na niego.

„To nie jest śmieszne.”

„Mówię poważnie. Przysięgam.”

„Mówisz, że mama ci coś powiedziała… po śmierci?”

„Nie” – powiedział szybko. „Przedtem”.

Staliśmy przy rzędzie wieszaków na ubrania, częściowo zasłonięci wysokimi roślinami. Goście przechodzili obok, uśmiechając się, nieświadomi, że nogi pode mną uginają się pod ciężarem.

„Dziś rano zadzwonił do mnie prawnik. Prawie go zignorowałem – myślałem, że to spam”.

"I?"

„Znał imię mamy. Jej chorobę. Dokładny dzień, w którym zmarła”.

Zrobiło mi się sucho w ustach.

„Powiedział, że mama prosiła go, żeby się ze mną skontaktował, kiedy tata się ponownie ożeni” – kontynuował Robert. „A konkretnie, kiedy tata poślubił Laurę”.

Dreszcz przeszedł mi po kręgosłupie.

„To nie ma sensu. Dlaczego miałaby…”

„Dowiedziała się” – wtrącił Robert.

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.