Wtedy to do niej dotarło.

To nie było zaproszenie.

To był występ, a ona miała być żartem.

Tej nocy, w swoim małym mieszkaniu w Iztapalapa, jej współlokatorka Sofía przyjrzała się karcie pod światłem w kuchni. Sofía pracowała długie godziny jako kucharka i nauczyła się szybko rozpoznawać problemy.

„To nie ma sensu” – powiedziała beznamiętnie. „Dlaczego miałby cię zapraszać ? ”

Patricia wzruszyła ramionami, choć czuła ucisk w piersi. „Może on po prostu… jest miły”.

Sofía prychnęła bez humoru. „Sebastián Vargas nie jest „miły”. Moja ciotka pracowała u jego matki. Traktuje personel jak dekoracje. A kiedy się nudzi… lubi coś rozwalić”.

Patricia poczuła dreszcz na plecach. „Więc po co to robić?”

Sofía spojrzała jej w oczy. „Bo chce cię zawstydzić. Chce, żebyś pojawiła się w czymś, na co ledwo cię stać, żeby ludzie mogli się gapić, oceniać, szeptać. Żeby mógł się śmiać i czuć się potężny”.

Koperta leżała między nimi niczym wyzwanie.

„W takim razie po prostu nie pójdę” – powiedziała cicho Patricia.

Sofía sięgnęła przez stół i ścisnęła jej dłoń. „Albo” – powiedziała powoli – „idź i napisz zakończenie na nowo”.

Patricia wypuściła drżący oddech. „Za jakie pieniądze? Połowę wypłaty wysyłam babci. Ledwo wiążę koniec z końcem”.

Spojrzenie Sofii powędrowało w stronę delikatnego łańcuszka na szyi Patricii.

„Masz jeszcze wisiorek swojej matki, prawda?”

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.