Miała dwadzieścia trzy lata i przez dwa lata sprzątała biura w jednym z najwyższych wieżowców korporacyjnych w Mexico City. Opanowała sztukę niewidzialności: poruszała się cicho, nigdy nikomu nie przeszkadzała, zmniejszała się, żeby inni nie czuli się skrępowani jej obecnością. Nauczyła się też czytać w ludziach bez mówienia. Niektórzy przechodzili obok, jakby była powietrzem. Inni patrzyli na nią tak, jak ludzie patrzą na meble, których sami nie wybierają. A nieliczni – bardzo nieliczni – patrzyli na nią jak na człowieka.
Sebastián Vargas nie był jednym z tych nielicznych.
Wszedł do biura akurat w chwili, gdy Patricia składała tkaninę. Jego obecność obwieszczały drogie wody kolońskie i pewność siebie, która przerodziła się w arogancję. Trzydzieści lat. Trzy firmy pod jego nazwiskiem. Nazwisko, które otwierało drzwi bez pukania. Jego uśmiech był lśniący, promienny – i absolutnie zimny.
„Patricio” – powiedział, poprawiając jedwabny krawat – „potrzebuję chwili”.
Odwróciła się, wciąż trzymając w dłoniach szmatkę, i na krótko spojrzała mu w oczy — na tyle długo, by okazać szacunek, ale nie na tyle długo, by wzbudzić brak szacunku.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
