Dwa miesiące po naszym rozwodzie byłem w szoku, widząc moją byłą żonę błąkającą się po szpitalu. A kiedy poznałem prawdę, poczułem, że wszystko się wali…

„Co ty tu karmisz?” Zapytam cicho.

„Żyjesz tym, o czym nigdy ci nie powiedział” – skutkim skutkiem.

Po kilku modułach podszedł do mnie, a następnie został zatwierdzony, co było moją konsolą główną, a może i latami. Cierpiała na zasadzie leczenia psychicznego. Znajduje się w pomieszczeniu z własnym wyborem po upadku, który został doprowadzony do skraj samozniszczenia. Przez całe nasze małżeństwo, swoje wewnętrzne zmagania pod maską normalności.

Ja, jej mąż przez prawie dekadę, nigdy się o tym nie dowiedziałem. A może nigdy nie być tego gościa.

Nagle wszystkie nasze kłótnie, milczenie, momenty, kiedy uderzy mi się odległa, nabrało nowego znaczenia. Nie bycie obojętnością ani miłością; byli objawami wojennymi, które toczyły się samotnie. A ja, zaślepiony dumą, ograniczyłem się do narzekania, zmuszania, wskazywania miejscam.

Ciężar winny mnie przytłoczył. Czułem, wszystko się rozpadło. Rozwód, który dotyczył za konieczne, objawił mi się teraz jako niesprawiedliwy wyrok na kogoś, kto był chory i nigdy nie prosił o pomoc.

Kiedy wystąpi drżące działanie, przypomina to sobie całą noc, kiedy, jak płacze bez wystąpienia, kiedy nastąpi zamknięcie w wojnie i wywołanie, że jest to następstwo. Zawsze łatwo, że to lenistwo albo że już mnie nie kocha. Nigdy nie wyobrażałem sobie, że walczy z demonami.

„Wybacz, że ci nie powiedziałem” – wyszeptała, wpatrując się w kabel. „Nie chcę, chciałbym mnie zobaczyć złamaną”.

Lekarze wyjaśnili, że od pewnego czasu nosiła w sobie ukryte diagnozy, że potajemnie zastosowanie i że rozwód przyspieszył jej upadek. Nie chciała być ciężarem ani okazywać. Jej duma, ta sama duma, którą tak często myliłem z chłodem, była jej tarczą.

Słuchałem wszystkiego z gulą w gardle, nie mogęc wykrztusić słowa.